cenin olduğum
pişmanlığın karnında
hiç doğmamak üzere saklanıyorum...!




keşke
ah keşke yağmasa dedim aklımın üşümesine
olduğum kadar yalnız
olmadığım kadar kalabalığım anne
biten her soluğumun üzerine çektiğim çaba
sonumun parça parça yağması oldu hayal kalıntılarına


neden anne
neden sulara açılıyorum en sığıntı düşlerde
balçık tarlası batması gibi kayboluyor aşk
üzerini beton yağmurları örtüyor
kaldığım kadar kalıyorum eski liman rüzgarında
en yırtıcı susmalar denizin sırtında ağlıyor sevdayı


bağışla beni anne
bir kitabın yırtılıp atılmış sayfasından farksız yüreğim
ha yıkıldı ha yıkılacak gök üzerime
gece öldüren bir yetim değil mi zaten oğlun
aşk büyütemeyen bir meczup
hangi ağacın kökünde unuttum özlemleri
hangi ara bu kadar acıttım seni
bağışla beni anne
oysa en yücesinde çocuklarla hayatı paylaşmaktı hayalim
ki ihanet ettiğim sonsuzlukta yitirdim düşleri
aşk iyice koptu benden
ben göğsüne bir ölü gülle geldim
yalnızlık içinde şiirlerden başka birşeyim yok
bağışla beni anne
bağışla kuşlar daha fazla ölmeden...!