Yine yokluğuna açtım, kançanağı gözlerimi
Kahramanı kaybolmuş
Güneşi ,beni ısıtamayan
Bir sabahın içinde
Perdeleri çektim üzerime
Sen gittiğinden beri karalara çalan
takvimlerin gölgesiyle.



Parmaklarımı sıvadığım bir şiire soyunurken
Avucuma sokulan her kalemde
Hasretin yükselirken,gögüs kafesimden, parmak ucuma,
Gözlerimin daldığı, her noktada
Hüzün kokuyordu, paylaşılan her an
Kulaklarımda büyüyen bir uğultuyla.




Hiç bu kadar, yormamışken bir şiir beni.
Öyle zorlanıyordum ki
Kelimelerin,
Yaralılarını durdurup,
Kanayanlarını yutup,
Doğrularını , sıralamaya çalışırken.





Ömrümü dayamak isterken, sana
Sırtımı dayadığım satırlar , üstüme yıkılıyordu,
Boğazımı yırtan, sol yanımın sarsıntılarıyla.
Kaldığım ağır acılı enkazlar altında,
Göğsüm sıkılırken
Nefesim sıkışıyordu.
Ve ben,
Gömülüyordum, dudak ucumda asılı adınla.




Ömrümü kurban etmek isterken , sana
Cehennem sancılarına adanıyordum
Diz çöktüğüm yokluğunun önünde.




Bağışla beni , son nefesimde !
Çok özlüyorum .
Özledikçe ağlıyorum.
Ağladıkça bitiyorum.
Bittikçe ölüyorum.
Öldükçe , bitiremiyorum şu bir kaç cümleyi .
Ömrümce bitiremeyecek kadar
Seni Çok Seviyorum.



~~~~


Elysa
Şiirime Nefes Olan Ahmet Ormancı’ya Sonsuz Teşekkürlerimle.