öyle değil sanki
aydınlığın içinde içime
öyle değil sanki upuzun umudun
son damlası gibi
belirecek saçların
avuturken yavaş yavaş kendimi
mevsimleri durdurup
ihtimaller ötesinde gözlerin
gözlerin dönerken başımda
uyansa aniden kuşlar

uyansa aniden kuşlar eskisi gibi
hatırlıyorum dedikçe
çam ağaçları
ağaçlar arasında yollar
mutlu yollar bembeyaz yollar
patikalar gün çıkmazları
parçalayıp incecik sesin anlatsa mutluluğu
orada kalsak
kalsak
yüzümüze değen çiçeklerle uyansak
geri dönsek orada uyansak
bize yakın
biz bize kalsak

oyala ağzın yanı başımda nefesin hemen
kötü anılar dolacak unut bunları unut
söylemiyorum getirmiyorum aklıma
oyalıyorum yardım et bana
öp beni unut
öp uyut
öp unut beni
getirmiyorum aklıma sensizliği

kala kaldım
sırtımı verdim serin çimenlere
sıcacık saran yeşil çimenlere
inandım kırmızı kokan ilk yaza
dünüm bugünüm yoktu
şimdi
biraz kalbim kaldı biraz ışığım
ağzım var konuşacak bir şey yok
dokun bana dokun
sokul ilk yaz sancısı kalbim
göğsümdeki düşünceye
solmayan bir çiçek gibi
kurul içime.