Bir keman namesi eşliğinde yad ettim mazi’mi
Şöyle izdivaya çektimde ruhumu;

Dingin acıları yeniden yaşar gibi
Öyle taze
Öyle kepaze
Kanadıki gençliğim.

Gözlerimin buğusundan merhametsiz ne kadar yolcu gelip geçmiş meğer
Otogarların faili meçhul cinayetleri
Sanki bir benim kalbimde işlenmiş gibi
Suçları örtbas edilmiş bütün katiller yüreğimde dans ediyor şimdi.

Hayatın neresinden tuttuysam
Hangi yönüyle baktıysam dünyaya
Klasikleşmiş cümlelerin esaretinde noktalandı tüm bildiklerim.
Ve gözlerimi acıttı tüm gördüklerim.

Çizdiğim tablolarda gebe kalmış hayallerim ağladı
Közü’me asılı kaldı yangınlar
Özü’me kan revan ayrılıklar düştü
Düşümde çocukluğum öldü.

Ne çok dilerdim bir şiir’in isyanına lal olmayı
Hüsranım ağıt ağıtken
Hicranla uyuduğum gökyüzünü seyreyleyip
Huzurun koynunda uyanmayı
Bildiğim tüm yanlışları ­doğrudan ayırıp
Acının gölgesine sığınmış yüreklere umutlar doğurmayı.


Küstah gecelere sattım hücrelerimi
Ruhumda kuduz köpekler sevişti
Tenim tertemiz ve masumdu
Göğsümde günahsız bebekler uyudu.



Kevser Baysal // Yüreği Sürgün