Lise yıllarındaydı sanırım, hâlâ sanıyorsam bir tersliğin varlığından emin olmak hiç de zor değil. Filmin vizyon târihine bakmalıyım bu hâlde, tabîi bir sınavda çıkma olasılığı olan bir soru olsa idi bu bilgiye ihtiyaç duymamın sebebi.. Böyle bir şey yoksa eğer, biz konuşmaya devam edelim.




Birgün uyandığında yalnızca hüviyetine âit kanallardan yine yalnızca sana gelmesi muhtemel bir mesaj alıyorsun. Telefon demiyorum, çünkü henüz ne çağıydı çakıl mı taş mı.. İşte eski devirlerde olma olasılığını da hesaba katarsak güvercin kanadı mı duman yolu mu bilemeyeceğimiz bir şekilde sana ulaşan bir mesaj. Mesajın bizim dilimizdeki karşılığını düşünelim mi. Mesaj.. Haber. Aklım en çok bu kadarı ile uğraşabiliyor şimdilik. İlaçları yatağa düştükten sonra alırsan daha fazlasına çalışmasını beklemen biraz neyce olurdu Jir, bunu sen söyle..




Ad senin adın fakat soyadı ile hiçbir kan bağlantın yok. Fakat o soyadı sanki. Hani bir yerlere gidince kızlık soyadı gibi şeyler soruyorlar ya. İkinci soyadını öyle bir ihtimâl ile ilgin alâkan yokken öğreniyorsun. Yapabildiğin tek şey “bu nedir..” türünden sorular sormak ve inan herkes en çok senin bildiğin kadarını biliyor. Ne yaparsın, yeni soyadınla tekrar şiirler yazmak ister misin. Yazarsın, bu sefer farklı olur lâkin. Bilim-kurgu tarzında bir şeyler yazarsın. Öyle şiirler oluyor mu, benim bilgim yok. Ama öyle hikâyeler biliyorum. Bir kitabın son sayfalarındaydım ve hemen okuyup bitirmek istedim, uykusuzluktan gözlerim acıyordu.Sonrasında hatırladığım tek şey tüm satırlarda titrediğimdi. Çok sıradan bir öykü kitabıydı. Sıradan dediğim “giriş,gelişme ve sonuç” itibarı ile bir öykü, uzaya falan gitme hikâyesi değildi.. Gerek yoktu, o bile yetmişti.




Sen bizi şiirin yeni türüyle tanıştır.



Yukarıdaki cümlenin kâşifi ya da mûcidi benim lütfen, kayıtlara böyle geçsin. Nasıl mı, mûcit olmanın türlü yolları var. Ne bileyim “peçete”nin mendil gibi hiçbir şekilde eskimeyip kendi kendini yeniler türünden olanlarından icat edilebilir misâl. Tüm hastaların duâlarını alırlar, cennet hayâl değil hakîkat olur onlar için.. Bir şey daha diyeyim mi. Şimdi değil, bugün küsersin onu söylersem. Tüm bu yazdıklarım boyunca tek bir kelime kullanmamış olduğumu fark edersen, söylemiş sayılırım zâten. Ne diyordum, evet mûcit.



Şiir boyu kullandığın tüm kelimeler evvel vakit kullanılmıştı. Yanılıyorsam düzelt lütfen. Ki öyle değil midir zâten, bugün sıfır konuşan var mı? Yok. En çok tekrar edilen nedir peki, duyar gibiyim:



“seni seviyorum..”


Ağaç,gölge, parmak, su, çûha, çiçek, şarap, leke ve gece..”




Hepsinin bir söyleyeni vardır muhakkak fakat –bu söyleyeceğimi herkes biliyor- şiir, farklı söylem sanatıdır. Değil mi? Herkes en fazla “nefret-aşk-intikam-sevgi-saygı” falanı filanı demiştir. İnsan başka duygulardan haberdar değil çünkü. Bilse eminim gün doğmadan güneş batmadan onun da gereğini yapar.




Âdem ile Havva’yı kullanımına hayran kaldım ben. Ve su. Ve bahçe. Ne kullandım ne de böyle ilhamsı bir şeyler hissettiğimi hatırlamıyorum. Okudum çokça. Kullananı da görmedim. Kullananı derken, toprağı toprak gibi suyu su gibi kullanmaktan söz etmediğimi eklemeliyim sanırım.. Bugün câhil değilim, en fazla hasta..




Yeni türden kastım. Şöyle ki sen korkmak nedir, bu konuda hiç düşündün mü? Senin sayfalarında en çok bunu düşünüyorum ben. Ya ben bu kalemden korkuyorum ya da kalem bir şeylerden korkuyor (!) Parantez içi ünlem işâretini kullanma sebebim, gülmek.. İki nokta üst üste sağdan kapalı parantezin şekli var ya tebessüm, işte onun için..Le le velle ez nızanım (!)



Kim neyden dilerse ondan korksun ben en çok bedenimin takatsiz kalmasından korkuyorum, kabuslardan bir de.. Sen şiirden korkma ama. Söylenecek hep çok şey var, ne derler tadında bırakalım. Okunduğunu bilmen kâfi..



Sevgiyle kal, toprağın cesur kızı..

Bir söz vardı, dindarların da günaha ihtiyaçları var diye. peki ama tanrı böyle bir şey ister miydi sahi?
korkarım ki istemez, en nihayetinde müritlerini-kullarını o şekilde görmek istemez. hatta ve hatası
beni ilgilendirmez sanırım. yani benim sınırlarımın haricinde bir yerde kalıyor. uzanmak istesem de yetişemem.
takva noksanlığı.belki de bu yüzden şiir var. bilemiyorum; kendi günahlarımızdan arınmak için.
mesela ben öyle görmek istiyorum ve görüyorum da. ki bu düşüncem, kimseyi ilgilendirmemeli:


‘’Orada oturmak’’

orada oturuyorsun ama kimse seni görmüyor. görmek istemiyor. oturmak durmanın yan anlamı olduğuna göre,
o halde anlamaya çalışıyorsun. çünkü anlamak için durmak gerekir, diyordu dücane cündioğlu.
o yüzden buradaki ‘’oturmak’’ fiili ya da kelimesi bizim için bir ipucudur. ben bunu da öyle yorumlamak istiyorum. itiliyorum.


Baba ve su
Anne ve toprak.


burada iki şey karşımıza çıkıyor:
baba durmayı bilmiyor, yani görmüyor. durmaktan aciz. durduğu an çürür çünkü. onu da biliyor; su çürür. fakat toprak, yani anne hem duruyor. hem anlıyor. dahası çürük olan baba, taze olan annenin içine karışarak çürütecektir kendisini. bunu günah olarak görmeliyiz. tanrı öyle istiyor olmalı zira.


‘’başka bir yerde unutabilirdi tanrı beni dedim’’

işte bize kalan günah da bu.

tanrı unuttu. oysa tanrının unutması demek her şeyin yok olup gitmesi demek. eğer hakikatten bahsedecek kadar
kendimizi olduğumuzdan daha cesur görme cesaretinde bulunuyorsak, olacaklardan sorumlu olan da biz olmalıyız.
ama yukarıda günahlarımızdan arınmak için şiir okuruz demiştim. kendimle çeliştim sanırım. durun düşünmem lazım biraz.
şimdi ben desem ki tanrı hiçbir zaman unutmaz? cevabınız şu şekilde olurdu büyük ihtimalle: galiba delirdi.

e domenico’nun ifade ettiği gibi, deli bir adam size bunları söylüyorsa nasıl bir dünyadır bu, deme hakkını da
elde etmiş olmuyor muyum? bununla birlikte bir yalan barındırıyor kabuğunda şiir. şiir hakikati anlattığına göre,
o halde bizim derdimiz ne? biri açıklasın bizahmet.hem bu yüzden kalemi almadık mı elimize? kimler? hakikati arayan mücrimler;
hadi biraz daha karizmatik bir ifade kullanayım sizin için: hakikati arayan mü’minler. Yine ne demiştik yukarıda: dindarların da günaha ihtiyacı olmalı.

şu sonuç ortaya çıkıyor: hepimiz yalancı olmalıyız. tanrı?

hangi TANRI?


-tanrı öldü-

işte tam da orada maviye sürülen bir çift kapıdan

ağızlardan ve dumanlardan öteye doğru

ve ne kaldıysa iklimsel bir bekaretten

savrulduk o çıplak çarşılardaki boş çerçevelere


tanrıyı böyle güzel kılan bir soğukluk arefesindeydik

kalbimize örttüğümüz tek kişilik bir battaniye ile

bir kafiyenin en yüksek yerinden düştük

üşüdük...üşüdük...ve üşüdük

başka bir yerde biraz daha unutulabilmek için


hayat, terk edişlerin tek canlı sırdaşıyken

bir orman o gölge çiçeğini nasıl sakladıysa

yabancı gülüşlerin karaltısında

bir iblis gibi dövülerek vurulduk şaraba

biraz daha yalnız kalsak arınacaktık

o ilahi günahlarımızdan....




...

kapılar hep mavi ve sesin esmer

serçelerin havalandığı o gölge çiçeğinde




sevgiyle canım