I.
İsteksiz
Ve hevessizim şimdi yaşama

Sahi yalnızlık diyorlardı değil mi buna?
Aşkın ardından

Susuyorum bir ayrılık akşamı
Susuyorum dudaklarımda kanayan suskuyla
Sadece zaman değil
Hiçbir söz alınmıyor geriye
Bir el bombası gibi patlıyor
Atıldığı yerde

Şimdi başkasının kalbinde inleyen
Benim aşkımdı demek; fikrimde namus cinayeti
Tutuklayın beni

Biliyorum acıya yar olmuyor kimse
Bütün dertler bir
Sen sıfırsındır her zaman
İçimi sızlatmaktan öteye gitmiyor düşünceler
Herkes acılarının intikamını başkalarından alıyor
İntikam alacak yeni acılar aranıyor
Kendi külünde söndürüyor bütün ateşleri yağmursuz bir Nisan

Oysa yapılacak hiç bir şey kalmamıştı
Mutluluklar uçucuydu ve gitti aramızdan
Tiner kokuyor çaresizliğimiz

Her dudaktan bir ayrılık tatmaktayım şimdi
Mağlubiyetin sonsuz hazzında
Aşklar ayrılıkların içinden geçtikçe
Geriliyor kemikleri Dünya’nın
Zamansız bir kramp

Bundan böyle seni nefretimle seveceğim

II.
Oturdukça bir aşkın başına
Kaç soru vardı?
Ve zaman ne kadar ?
Sevecek ve ölecek kaç saat?
İşte Dünya’nın o şeffaf sırrı
Zamanı hayattan ayırmaktı
Her an yok olmak
Ve hep yeniden başlamaktı

Bir birini tekrarlayan imgeler gibiydi ömrümüz
Hep kaybolduk yüzlerce kelimenin arasında
Vurgulayacak bir ses!

Bin kere İstiğfar
Ve bin kapıda bir yemin ettim
Öldürmeyecek beni ödünç bir aşk daha

Bazı kulların kaderidir yalnızlık
Allah’a yakınlıktan değil kasıt
Yok yani tasavvufi bir durum

Ne dua
Ne tövbe ve yemin
Nede keşfi anında tamamlanan muskalar
Ne yazsan ilişmez bedene
Alnında olmayan kelime
Yazılamaz
Yeniden günlerine

Doktorlar sadece ölümü geciktirir
Oysa biz hep yaşamayı istedik
Her yaşın bir oyunu vardı
Oysa o kadar çok oyun unutmadık ki
Klişeleştik bir bir hepimiz
Hayat kıyafetti
Giyinmeyi beceremedik
Ve aşk yapraklarıyla örtündük
Anlayacağınız çıplak kaldı bedenimiz

Bu yangında ilk kurtarılacaklar tekti
O yüzdendi aslında bu kül

III.
Çoğul kavramı bir yalnızlıktır aşkta
Kalemin yazdığı her anı da
Üstünü ayrılıkla örten gerçek
Uçurumlar kazar sana
Ve bir boş mezar daha dolar Dünya’da

Şiir habersizdir bundan

Sevdayı ölüm yapan bütün ayrılıklara
Bir kere olsun
Küfretmek için
Yetersiz alfabem