Yitik sözler gibi örselenmiş fısıltıda içim
Sınırları yağmalanmış kentlerce yitiğim
Güneşi uçuruyor çocuklar uzak kırlarda
Avuçlarında yorulmuş bir rüzgâr
Sıvasız ocaklarda bir kadın bakışı
Aşkın güvercini konmuş omuzuna yar

Utangaç telaşların mavi kentlerinde
Ardına dek açılsa pencereler
Korkularla savrulsa uzaklara gurur
Heybemde aşkın mektupları
İbrişim gülüşlü tohumlar
Doğurgan mevsimleri nasıl unutur!

Sorgulanmamış gerçeklerin kabından
Yeni merhabalar içeriz biz her dem
Öperiz kabuklu yaralarımızı vakur
Korsan rüzgârlar eser uzaklardan
Aynalar düşer, anlar kırılır
Çok uzaklardan gelir sesin ey yar!
Düş ağır aksak mavilerde üşür

Yine de, hep kendimiz oluruz şiirlerde
Kekre gözyaşları içimizden dökülür
Çatlar tenimiz binlerce çatırtıyla ah!
Kurur ansızın bakir nehirler
Uzanır gönlümüze o arsız yalnızlık
Batar çok uzaklarda güneş
Omuzlarımızda ağlayan kuşlar üşür.

Selahattin YETGİN