Kapına geldim
titreyen dudağımda ki dualarımla
ellerim buz gibiydi
yüreğim ise yangın yeri
beni affet.. dedim bakamadan gözlerine
sesi ayrılmışcasına ürkekti bakışlarım
hareketsiz kala kaldım
soğuk hava iliklerimi dolduruncaya dek
bekledim bir tek sözünü
sen sessiz
katılaşmış yüreğinle
bakmadın bile yüzüme
nasıl da canım yandı o an


Yürek darbesinde kan revan oldu umutlarım
gözümden aktı tüm korkularım
çaresizce bakıp etrafıma
bir sağa bir sola gittim
ruhum sarsıldı derinden


Senden başka gidecek bir yerim yoktu halbuki
kayboluşlarım da yok oldum yeniden
ve çöktüm oracıkta
yağmurlar altında sırılsıklam olan haykırışlarımı inletip
kıvrandım içime dolan ağrımla


Ruhumun yangını sönmedi
sönmeyecekti anladım
kırgınlıklar unutulmasa da affetmeyi bilmeliydi
seviyorum seni kendimden çok diyemeden
geri çevrildi sunduğum tüm masumiyetim
ve son buldu aşka dair inancım benim
sevmekse yeniden
can verdi kalbimde ...

Rasim Yılmaz

19 Kasım 2013