’insanın birlikte saçmalayabildiği biri olmalı hayatında.birlikte güldüğü,aptallıklarına.insanın gülüşlerini paylaştığı biri olmalı hayatında,ağlamalarını..göz yaşlarını..
yoksa neye yarar ki nefes almak? ’




...

karartısına saklandım bu şehrin
akıp giderken insanları
yol boyu düşlerine paralel koparken kıyamet
öldüğümü saymazsak
kimse doğmadı bu şehirde



şahadet getirirken kaldırımlar geceye
ağzım yüzüm kan içinde çakal misal
tuzlu yüzünü öptüğüm bir kadın
sövdüğünde anasına avradına dünyanın
dönüşünden daha hızlı dönerken başı
birileri vardı peşimizde birileri katil
birileri karardı önce birileri öldü yanı başımızda
birileri polisti düştüler peşimize
titrek elini tuttum beyaz
kimse fark etmedi kimse gülmedi
Tanrı bunu görmedi



belki üstü başı dağınık bir yazıydı aşk
kırık bir kalem ve kandan mürekkeple
günah kitabesi diye alın çizgilerime tek solfej arya
kimse soru sormadı kimse cevap vermedi kimse dinlemedi
gök kuşağı çıkmadı mesela yağmur sonrası
hiç görmedim hiç duymadım hiç..
ben aslında hiç doğmadım
ben aslında hiç ölmedim


...



’insanın birlikte ölebileceği biri olmalı hayatında.çünkü ölüm öyle yalnız ki,ecelin karşısına yalnız çıkılmıyor.’

...