KÖYÜMDEN ÖZEL İSİMLER

Vatanım Türkiye, Sinop’tur İl’im,
İlçem Boyabat’tır, o benim gülüm,
Erkeç Köyü’nde de açıldı dilim,
Bizim Sülâleye KADI diyorlar,
Kendi gitti kaldı, adı diyorlar.

İki mahalleden oluşur köyüm,
Tembel bulamazsın, çalışır köyüm,
Olmayana verir, bölüşür köyüm,
Meyveyi toplarken, hem kendi yerler,
Görene verirler, GÖZBAKAN derler.

Kırdan ot toplardı, bak MANCAR der’di,
MANCARLU EKMEĞİ sık sık ederdi,
Ondan yemek yapar bir güzel yerdi,
Ben toplar bulurdum, o emeğimdi,
KİRENİN EĞŞİSİ, baş yemeğimdi.

Ben KİREN dedim ya, kızılcık anla,
Sürülürdü tarla KARA SABAN’LA,
Düzelirdi sonra, tarla TABAN’LA,
KÖMÜŞ ARABASI, DESTE’YE gider,
Herkes çay içemez, hastaya gider.

Evler ahşaptandır, HERKİL anbardır,
Kurakta köylümün GAVSA’SI dardır,
BUNGUNUM dediyse, bir derdi vardır,
Ayakkabılığa BABUŞLUK diyor,
Pabuç bulamazsa, o çarık giyor.

Pencere bilmezler, diyorlar TEMEK,
EKMEK YİDİM derse, yemiştir yemek,
Tarladaki çapa, olmuştur CEMEK,
Ahıra DAM derler, kümese PİNNİK,
Ceketimiz ABA, ham deri GÖNNÜK.

Ahşap kutu çoktan, GARBAN olmuştur,
Alaca SEYİS de kurban olmuştur,
BİŞİ ocaktaysa, duman olmuştur,
Pazar gününe de DERİ demişler,
Elma bulamayıp ACUK yemişler.

Abla ABU olmuş, bizim köylerde,
PELUZA’yı bulsa, her öğün yer de,
Kuyu var SEREN var, GÜĞLEK’i nerde,
Raflar SERGEN olmuş, odanın dibi,
Kırk yıllık hindiye, diyorlar İBİ.

Çift sürerken toprak, GOZGUÇ vermiştir,
Avlu ÖVEN olmuş, buğday sermiştir,
İnek buzağıyı GASU’da görmüştür,
Yazmakla biter mi, yeter bu kelâm,
İsa’dan hatıra, kalsın vesselâm.

09.09.13 İSA KAHRAMAN.