Öyle bir güzeli gösterdi Rabbim,
Önce o muhteşem GÖZÜ yaratmış.
O mağrur, o asil, duruşu sevdim,
Cisminden çok önce ÖZÜ yaratmış.

Oturmuştu, baş köşede divana,
Bir baktı kirpikten, ok attı câna,
Derdimi ben nasıl söylerdim ona,
İyi ki on telli SAZI yaratmış.

O, bir gül, menekşe, papatya, lâle,
Gözler Cennet rengi, kaşlar hilale,
Mühür gözlüm dedim, o mah cemale,
Söyledim aşkımı, SÖZÜ yaratmış.

Sevda dünyasının, hem şağı, beği,
Sevgi binasının tam dört direği,
Besbelli merhamet dolu yüreği,
Kalbinin aynası, YÜZÜ yaratmış.

O gülünce tekmil, alem gülüyor,
Hasta yüreklere derman geliyor,
Rabbim çok özenmiş, belli oluyor,
Önce onu, sonra, BİZİ yaratmış.

Sarhoş etti aşk şimşeği çakınca,
Gurur silahını omza takınca,
Kaş altından nazlı nazlı bakınca,
Ona yakışıyor, NAZI yaratmış.

Böyle güzeli gör, sevdaya dalma,
Elinden gelirse, sen aşık olma,
Vuslata ermeden canımı alma,
Baharı yaratmış, YAZI yaratmış.

Uzattı elini, yârenmiş, yarmış,
Sevgisi çok büyük, her yanı sarmış,
Dört Melek bilirdim, bir de bu varmış,
Ç öktürdü önünde, DİZİ yaratmış.

İsa Kahraman