Kırıktı işte
Hep bir köşesi sevişlerin
Ki bata bata gösterirdi varlığını
Sevmek neden bizi hep kanatırdı?





Arasına çektiğimiz perdeler ayrılığın
O kırıklar yüzünden şimdi yırtık pırtık
Sesi kısıldı acıya gebe cevapların
Kimin canı yanacak ki artık?
Ki tuzakları büyük olur yolculara
Vedaların ..





Yitik bir sevişmenin lakabıyken ‘aşk’
Aşka biz yükledik ağır anlamları
Uzun hikayeler arasına biz makas attık
Uzanamayacağımız yıldızlara el uzattık ..





Kanattık daha da derin yaralarımızı
Koparttık saymadan yapraklarını takvimin
Her kaçışını sevdanın yüreğimizden
Dönüşlü sandık





Biz yanıldık sevgili
Çıkamadık yokuşlarına mutluluğun
Olmasına vardı evet bir yolumuz
Ama biz adımlarımızı hep ağır attık





Ve sakat bıraktık bir hikayeyi
Kör topal
İstemeden fazla acımasızlık yaptık
Her çığlık ardından susmak yerine
Hikayemizi hiçe saydık





Suçlu biziz sevgili, yalnız biz
Kırıklarımızı topladık evet
Ama onaramadık ..






Şimdi her çıkan gökkuşağı siyah renkte sevgili
Bak yağmura bulutları kararttı
Bundan böyle ömrümüze her mevsim hazan
Biz mi?

Biz..

Birimiz toz şimdi,
Birimiz duman ..