Söz bir, Allah bir;
Kul olmanın değerini bil.
Bir tek ben değilim ki,
Hak yolunda yanıp tutuşan;
Önce insanım,
Derdi, tasası olan;
Yeri geldi mi de,
Mutluluktan ağlayan.
Her şey bizler için,
Belki şimdi zifiri karanlık,
Bir de bakmışsın ki,
Yarın, dünyan apaydınlık.

Yazı var, kışı var;
Hayat bu,
Engebeli yolu, taşı var.
Pembe ise hayallerin,
Yeri geldi mi de,
Kâbuslarının ağırlığı,
Üzerine çöken.

Dünya malı bu;
Zengini yer, içer;
Uzaktan bakan yoksulun,
İçi gider.
Bir an, yıldızlar yanar söner;
Yeri gelir:
Gök gürler,
Güneş kâinata küser.

İyisi, kötüsü;
Zalimi, mazlumu;
Bağrı yanığı.
Dile gelir acısı, tasası,
İnsan bu,
Yaradan’ına sevdalı.
Yeri göğü inletir,
Gözyaşı sel olup, akar gider.
Dünü saklı geçmişinde,
Umudunu saklar yüreğinde.
İnsan, bir kum tanesi,
Hikmeti saklı gönlünde,
İnancı bitmez,
Allah’ı zikreder her nefesinde.