Her seni anışımda kanayan yetim yaramı

Sırtıma yüklenip, düş atımı mahmuzlayıp

Gecenin kalabalıklarına sığınan

Kendi içimdeki tenha gurbetlere

Savrulan ben.


Yokluğunda siyah denizlere kaçıyorum

Karanlığa baki hüzünler üretiyorum

Gözyaşı tarlasına dönen yanağımda.

Kuşatılmış hasretlerin kör bıçağında

Can çekişen ben oluyorum,

Sensizlik nöbetlerinde biçare



Tebessümlere konan laleler şahitti

Anadolu kadar eski aşklara aşina kalbim

Bir yeni aşka kilitleri kırılamayan
Ruhumun gökdelenlerine sığınan
Korkular inşa ediyor

Yükseklik korkusuna rağmen sevdalarım...



Sefil bir yalnızlığın kıyısına oturmuşum

Gönlümün semalarında batan,

Bu kaçıncı dolunay…



Yine sensizlik sarası

Kırılan ışık damlaları

Kuruyan bengisu

Ben çöl gecelerinden

Züleyha diledim oysa

Yaşlı Nil’den medet umdum

Yusuf gibi sevilmek için

Fırat’tan kan damladı

Kerbela’dan beri yaralı göğsünden

Resul’ün öptüğü yanaklarından

Kan seli akıyordu çöllere

Ta o zamanda ekilen kin

Meyve topluyor şimdi



Benimse geleceğim kanıyor

Geçmişi hançerli geleceğim

Uçuyorum akşamları dertli mısralara

Duvarlara kazınan gözlerinde

Kendini resmeden ben

Gözlerini öldüren yine ben

Hüseyin Özbay