Rûh oldu gölgeler yapıştı kanayan dizime.
Takatim dermansız,
Vuruldum bir hüzün vakt-i gönül şakağımdan...
Revâna döndü kalb-i sadakat sokaklarım;
Kan revâna döndü âminlerimi sürdüğüm avuçlarım
Halime değil!
ALLAH’ın (cc) verdiği c/anı üzdüğüme ağlarım.
Kalbimi hasretinle yıldızların ucundan dağlarım...
Yetim kaldı, içimin acı endâzesi.
Çağlar ruhumda sevda hengâmesi
İçim içimden geçti de
Gönlüm bir senden geçemedi…
Ne gerek âşk’ sevda aramaya can
Hükmü durur âyetlerin,
İn derinliklerine bul rahmeti bican…
Körertilmiş b/akıyorum dünya yüzüne
Gönlüm yöneliyor gökyüzüne
Dûalarım ardı sıra meleklerin peşinde
Pişmanlıklar dergâhındayım adım bir köle
Sevda’ya…’O’ Âşk’a ’O’....
’O’na yürek/ten tövbe gerek.
Salavat gerek..,
Âşk’a yanmak…yangına tövbe,
Tövbe’ye pişmanlık ,Gerek!
’Gerek’ gün/ahı sırâtın ince teline’....,
Akıp gitsin bedenlerimizden Kurtuluş müjdesine…
Dünyalığı serelim toprağın bedenine.
Akıp gidelim, nûr mücellânın kevsêr su’yu rahmetine..
Irmaklar çağlar... Gönlümde ağlar,
Hasretten kapanmaz yaralar
Karışsın geceye zikrullâh’lar
Hây... Hû... Rahmet-ül ya nebü....

Yazarı:
Serdar ÖZYANIZ

Editör:
Zeyneb Gül Turan