Giderken arkanda ağlayan bir tebessümün
sancılarını ta iliklerime kadar çekerken
Orantısız bir gücün alaborasında
Yokluğun çayın içindeki
ağır bir dem gibiydi sanki.
İçerken yüreğim sıkışıp
nefes nefese kalıyordu.


Ve her yudumda
Seni en derin nefesimle hissedebiliyordum
Öyle bir hissiyat ki yağlı ilmiğe bağlanmış
hüznün satır aralarında seni aratıyordu,
Yazdığım ve yazdığın her cümle,
Bir nebze olsun beni bu alabora kıskacından çıkarıyordu.



Çıkarıyordu lakin senin olmadığın bir yerde
Ben öksüz bir şairdim,
Susadığım cümlelerine eksiktim
Ve senden ayrı kurduğum düşler
İntiharım için hazırlanmış
bir bültendi sanki.



Ve şimdi bu bülteni yayınlarken
En içli bir şairin diliyle
Son isteğimi bir dizede yazıyorum
Nefes ver bana,nefessiz bırakma beni….



Kırşehir/temmuz 2013