Her zaman içime terazi kurdum,
Kefeyi kefeye denkleyemedim.
Ruhumla nefsimi mihenge vurdum,
Bağlar kopuk kopuk, ekleyemedim.

Terazim mi bozuk, yanlış mı tarttı,
Oysaki dengeyi kurmamız şarttı,
Sevap sıfırlandı, günahım arttı,
Sabır noktasını bekleyemedim.

Aklım kendisince başka davada,
Bazen yerde gezer, bazen havada,
Ciğerim köz oldu, yandı tavada,
Zikrimi fikrimle Berkleyemedim.

Toprağım çoraktır, verimden yana,
Üstü çizik çizik, dert yama yama,
Gönül tarlasını çok sürdüm amma,
Nadasa bırakıp herkleyemedim.

Elimi bağlaıd, boynumdan kaptı,
Benlik rakip oldu, çok hile yaptı,
Beynim allak bullak, bilincim saptı,
Kötü huylarımı terkleyemedim.

Yılkı gibi gezdim dağda bayırda,
Bize nasip yokmuş düzde çayırda,
Gariplik ta baştan varmış bağırda,
Emin bir vadiye örkleyemedim.

Bülbülüm zannettim, güle ulaştım,
Diken engelledi, boşa dolaştım,
Maksadım gül iken kana bulaştım,
Ne yapsam çokluğu tekleyemedim.

Yaralı kalbimden, eksilmez ki ah,
Pişmanlık faydasız, beyhude eyvah,
Gülmeyi unuttum, içim simsiyah,
Karanlık dünyamı, renkleyemedim.

16.06.2013...Mustafa Yaralı