Sen gidersen…
Köyü boşaltılmış bir çocuk gibi anlamsız çıkarım yolculuklara

Bir ihtiyar iniltiye uyanıp hüküm ve sual aralığında kapanır tüm geçirmişliğim
Ve birden çıtırdar zaman yanık topacımın gölgesinde
Altında kül barınıyor tırnaklarımın nicedir
Sonra ala bildiğince koşuyor gözlerim
Bildiğim bütün tanıdık kelimelerin
Altına ellerimi sokuyorum
Damağıma sesler dayıyor
Kokusuyla eş bir gez yanığı
Farkına parmaklarım varıyor önce zaman gülümsüyor

Ve ben ne zaman dönüp baksam külü de güzelleşiyor gözlerinin

İçimden içeri giremiyorum o söz den beri
Dudaklarımda oturan onca çirkin kahkaha
Taşıyor artık hat yollarıma
Ve hiçbir harfin kabullenmediği
O sır artık ısırıyor tenimi
İçimde yadırganan o iskemleye
Artık küllerini koyuyorum
Hadi sen ve ay girin içeri

Soran olursa
iki tanıdık kelimenin altına girip
bir türlü kaldıramadığım bir ses rengiydi adın derim