63
Yorum
68
Beğeni
5,0
Puan
7699
Okunma

Her fail bir iz bırakır maktulünde
Her aşk kabuksuz bir yara gerisinde !
Ve her gök kuşlarla vedalaşır göç mevsiminde…
Bir küçük kırlangıcın duasıydı
Sana adadığım sessizliğim
Pullu tüllerini parlatıyor yıldızlar
Uyandı rüyalarım siyahı giyinmiş geceye
Değil göğsüme İstanbul’a sığmıyor yokluğun
Adını her andığımda kafa tutarcasına gidişine
Çıkıp geleceğine dair üvey umutları besler şu kapı
Kaldırımlar duası unutulmuş mezar taşları
Aceleyle koşarken üzerime yağmur
Yaprakların ıslak nefesi doyuruyor ruhumu
Karış karış ele geçirirken toprağımı köklerin
Kavi bir aşk masalıydı sancılarımdan doğan
Ve her düşlediğimde seni
Ürkek bir yelkovan tuttu zamanın ellerinden
Ömrüm uzuyormuşçasına
Derin bir soluk daha aldım hayattan !
Bu öykü nerde, nasıl biter bilinmez
Kanadı yanık bir kelebeğim
Gittikçe derinleşen uçurumunda içimin
Çırpınamayacak kadar yorgun ve korkak
Ne kadar öp’sende yaralarımı
O kadar yükseklerden düşeceğim sana
Gidene acımasız kentler
Lisanını unuttuğum göğüm
Takvimi talan olmuş bir ömür
Yüzümde incir çekirdeğini doldurmayan tebessümler
Geç gelen bahara yenilgim
Düşlerimde sessizce eksilmişliğim sana
Ayak altında biriken kırgınlıklarım
Kendime kavuşmayı ertelemişken hiç olmadık bir tarihe
Gelişinle önemini yitirdi her şey !
Aşk!
Her tonunu sevdiren tek renktir sevgili
Yalnızlığı en dipsiz kuyularda saklar
Ayrılıkla kanlı bıçaklı
Ve tüm öyküleri u’mutsuzluğa küskün büyütür koynunda
Vurmasın diye duvarlarıma içimin sesleri
Ben doğmadan bestelenen şarkıları dinliyorum
Saçlarıma kurduğum salıncağında çocukluğumun
“ Bu kalp seni unutur mu? “
Unuttum dediğimde seni
Ertelenmiş ama yeniden uyanan bir ağrıydın bedenimde
Gövdemde apansız dağılan bakışların
Seni bana yabancı kılan zamanı durdurmuyor ama
Her bir parçası yaşandığı anı ölümsüz kılıyor inan
Aşk dediğin !
O’na sığınmaktır sevgili
Her defasında ayak izlerini saklamadan
Bastığın toprakları öpercesine sarılmak sevdiğine
5.0
99% (84)
4.0
1% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.