Bilsen ne zor
Ne zor ayrı çatılarda nefes almayı düşünmek bile seninle
ve seni anlatmak sana
Sekiz yıl evvel ömrüme geldiğin ilk gün heyecanıyla…

Bir kuşun kanadına sarıp özlemimi
Gözümün arkada kalması gibi bir şey işte ölmek!

Ha! deyince sarılamamak sana
Boğazımda düğümlemek tüm hayalleri
En mutlu günlerini görebilmeyi
Umut etmek her baktığımda sana

Yokluğunu düşünmek
anahtarını kaybettiğim bir kapının eşiğinde çaresizce oturup beklemek gibi
hiç ama hiç gelmeyecek birini

Senin hayallerin boyunu aştı, yaşını da geçti yavrum…

En dayanılmaz anlarımda
seni düşündüğümde sıkı sıkıya tutunduğum hayatı
bazen sırf senin için yaşamam gerektiğine inandım hep…

İçimdeki yalnızlığın korkulukları sendin evlat !

Bu hayatın hangi yanı
hangi yüzü mutsuzdu ki seninle !

Olduğun her yer
açtığın her kapı
yüzündeki her gülüş ömrümü bereketlendiren bir nefesti

Sen !

Her tebessümünde içimde ıhlamur çiçekleri açtıran yavrum
Mevlâm’ın verdiği eşsiz nimetim

Büyümek kapıda bekleyen sinsi bir düşman
Eline batmış kıymığı çıkarmaya uğraşmak gibi bir şey büyümek
Kirpiğinde ağırlamak mevsimini şaşırmış bulutları
Af dileyen takvim yapraklarını biriktirmek çekmecelerde
Büyümek
Çocukluğunun ömür boyu sancısını taşımaktır yüreğinde...



Sen büyüme annem, büyüt hayallerini…

Sana yazıldı bu şiir, yürür parmak uçlarında
Uyanma, günlü güneşli rüyalarından
Göğsüme hapsettiğim tüm serçeleri saldım semaya
Kozasında mutlu bir kelebek hikayesi yazdım, bıraktım başucuna

Evlat sana taştı yüreğim !

Beni hep güzel hatırla annem
Beni hep güzel hatırla…