Bu yazılan son istanbul Masalı Beyzade’m
Mavi kelebekler şarkı söylemiyor artık
Sırça Köşk’ün arka bahçesinde
Haremler ateşe verilmiş,Tûtî’nin saçlarında
Atların nalları paslanmış ,Yeniçeri Ocağın’da
Mevlevîhaneler ‘de ölümü hatırlatan bir sessizlik
Neyzenler küstürmüş bütün neyleri
Mevlevî’ler dönmüyor artık Semâhâ
İsrâfil ile kıyama durmuş gökkubbe
Yıldızlar süngülenmiş saray burçlarında


Bu bestelenen en son Mûsîkî Beyzadem
Şeyh Yusuf Efendi’nin Tekkesi’nde
Ağır efkâr tütüyor nargileler Tophane’de
Güneş nazik tenimi okşarken Süleymaniye’de
Sinan akıyor sanki bütün çeşmelerden
Mihrimah Sultan eziyor aciz bedenimi
Tarih suratıma vuruyor bütün gerçekleri
Utanıyorum ve sığınıyorum Eyüp Sultan’a
Tövbelerim ayyuka çıkıyor bir bir avuçlarımdan
Aç güvercinler aldırmadan halime
Üşüşüyorlar atılan simitlere
Açık denizlerde yara almış bir tekne gibi
Sürekleniyorum Kilyos Sahiline
Bir Bûselik aşklar kaldı geriye

Bu anlatılan son Çalıkuşu Roman’ı Beyzadem
Artık Kamurân da yok Feride de
Zaten dinleyecek hiç kimsede
Neyse ağır ağır yol alayım burdan
Ortalık kör karanlık olmadan
Vakit de geç oldu
İstanbul’un hüzünlü gecesinde
Şimdi sönmek üzeredir kandiller
Galata Kulesinde …

*şiirimi seslendiren Celal Abime sonsuz şükranlarımı sunarım ...

Bedirhan_Keklikci