Akşam rüzgârı gibi ,her gün batımı dolanırsın saçlarıma...
Kimi zaman sert , kimi zaman meltem misali ,
ama hep saçlarımda gezinirsin sanki , gittin gideli....

Bir fısıltı halinde dokunurken dudaklarıma ,
anılar en acımasız biçimiyle üşüşürler ruhuma hain kahkahalarıyla ,
sen gittim sanırsın , halbuki halâ benle uğraşırsın...

Ahh , canıma can katan sen!
her akşam canımı alırsın da , bilmezsin....

Sükutuma denk sessizliklerin koyu gölgeleri öyle derindir ki ,
akşam saatlerinde fırtına fırtına çığlıklarım olur ,
duymazsın.....

Çözemediğim denklemin artılarını alıp giderken ,
elimde kalan eksileri bile eksilttim , haberin yok....

Sen halâ akşam esintisi kaldın gittin başımda ,
üzerime üzerime esme , dedikçe...

Sen !
Daha beter ittin gecenin kollarına ,
sandın ki , benim düşmanım gece ,
keşke gece olaydı , keşke .
Hiç olmassa her sabah yenilirdi , ışıyan güne....

Öyle birşey ki bu durum ,yokluğun varlığına teslim olmadıkça ,
sürüp gidecek bir işkence......