Hani bir türlü geçmez ya zaman,
Öyle bir zamandayım işte..

Baktığı yeri göremez insan, aldığı nefesi hissedemez,
Attığı adımdan haberi yoktur, duymaz etrafındakileri.

Hani ona bakan gözler düşmanıdır sanki,
Ona uzatılan eller kızgın ateş yakarcasına..

Sanki söylenen sözler nefret yüklüdür birer birer,
Hani olur ya uyuyamaz geceleri, ışıktan bile korkar olur..

Tat alamaz yediğinden, hatırlayamaz söylediğini,
Aslında konuşamazda..

Sevgi kokusu uzaktır ona artık ve hisstmez,
Ne ellerini, ne içindekileri..

Hani öyle bir zaman olur ki;
Uzaktan gelen bir yabancı gibi kalır sessizce,
Ağlar, durmadan ağlar..

Birde ortağı vardır aslında, onu saran karanlık..
Sabah olur kalkar, gördüğü gözler üşütür onu,
Bakmak istemez, söylenen her söz acıtır kirpiklerini,
Biner gözyaşlarına, tutamaz, dayanamaz, usulca ağlar..

Hayatı acımasız sayar ya insan,
Hani kendinde de acımasızlık yaratır
Ve bir gece kendi dudaklarını parçalar..

Kanayan bir şeyler vardır; dudakları, gözyaşları..
Hani gülmek diye bir şey vardır ya mutluluk diye,
Hatırlamaya çalışır, başaramaz..

Kimbilir ne kadar zaman olmuştur unutalı,
Eski halini anımsaya çalışır ama olur ya,
Hep bu hayatı yaşamış kadar ağır geçen bir zaman içindedir..

Aynaya bakar gerilir dudakları, yaralıdır.
Bir kalbi vardır avucu kadar ona sığınır,
Fark ettiği bir şey daha vardır her damla gözyaşında,
Avucuna alır avuç kadar kalbini, elindedir, sımsıkı..

Ve sıcaktır, ona başarabildiği en güçlü hissi ile tutunur
Şimdi dudaklarından dökülen tek bir şey vardır;
‘’Sabret’’
Hani olur ya sabır..