Bir yavru miyavıyla irkildim de yerimden

O yavruyu görünce vuruldum ciğerimden


İnip bakayım dedim ne imiş bunun zoru

Dilinden anlasaydım soracaktım çok soru


Sanki ağlıyor gibi kesiliyordu sesi

Zayıflığından belli yoktu demek kimsesi


Biraz şefkat gösterdim istedi benden mama

Buyur dedim bir tas süt itler koymadı ama


Ben kediye süt verdim yesin de doysun diye

Anlamadım ki bu it bana havladı niye


Bu it çok utanmaz it her şeyi kemik sanır

Kimseye bırakmadan neyi görse uzanır


Çok başı boş kalmışlar terbiye edilmeli

Bir veteriner bulup üstüne gidilmeli


Ya da herkes itine tasma alıp takmalı

Sayıları artmadan icabına bakmalı


Ne susmayı biliyor nede hakkına razı

Det’le bu iş olmuyor sopa gerekli bazı


Kaşıntısı var idi fazla üstüme geldi

Yapıştırdım bir tekme kâfi cevabı aldı



Bir amca geçiyordu sordum yaşlı amcama

Sesimi duyan herkes dökülüverdi cama


Böylemiydi eskiden bu itlerin halleri?

Dedi üç tane vardı mahallenin gülleri


Bu zamane itleri sahibine havlıyor

İtin yiyeceğini sahipleri avlıyor


Nerde tanıdık görse kuyruk sallar koşardı

Kendinden küçüğüne merhamette coşardı


Gündüz yuvaya girer geceleyin çıkardı

Kapıyı açar açmaz elimize bakardı


Kapısının önünde yerdi yiyeceğini

Gider ormanı eşer eder edeceğini


Dedi ki şaşırdın mı amcam bana ne diyor

Yeni çağın itleri kapısında ediyor


Başı boş olmak kötü bir kez daha anladım

Bunları şiir diye yazmayı planladım


Zamane itlerini şiirlerime aldım

Helal edin ne olur zamanınızı çaldım