Yağmur ellerinde bir busedir kanayan
Gül dalında ağırdır dikenleri batarken bile
Benim toprağım sensin
Kopamam yüreğinden
Gökyüzüm mavi gözlerin
Özgürüm bakışlarının denizinde
Ben uçurtmamı ufuklarında uçururum
Yüreğinden tutunurum
Dudağındaki asil ölüme kefilim
Ümit fışkırır gülüşünle gamzelerinde
Vakit karanlık gece olsa bile umudumun
Kırılgan nağmelerde
Bir kemanın tellerinde
Ezilirken ruhum sensizlik nöbetlerinde
Kanar gülistanda güller
Yağmur şafağı hüzünlerde
Sen duyamazsın çığlığını
Derinden sızlayan dağlarımın
Vadilerinde ağlar ırmaklar
Yokluğunda yanar kıvılcım
Bir ok olur fırlar yayından öfkem
Bir kuşkanadına bile ağır gelir yalnızlığım
Zebaniler duyarken günahkâr isyanlarımı
Titreyen ateş mumunu eritirken
Düşer aklıma bir urganlık hayalin
Başkasının gerçeği olurken
Suya düşer hasretin eceli olur şiirin
Mürekkebini kurutur kırılan kalemin
Beni kör kuyulara atan gidişin
Ey şanlı ayrılık
Kefenim olmadan aşk
Bir kez olsun peşimi bırak
Kumrular ağlamadan dallarında
Gönül şehrime veda edip git
Eylüllerde anılmasın adın
Şafaklar kana bulanmadan
Darağacı gibi dikilme önümde
Sonsuzluğa yürürken bedenim
Türkülerde esamen okunmasın
Dünde kal yalnızca
Yarınlar bana kalsın

12.09.2006
Hüseyin Özbay