Sen gidince;
Ay düşüyor sisli gözyaşlarına denizin.
Denizse yutuyor atılan her ağı.
Bezgin dolaşıyor sen gidince martılar.
Fırtınalar nasıl koşuyor bilemezsin.

Hep kuşku içindedir yakamozlar.
Yüreğinde hep korkular sağılıyor.
Geride ne varsa, ne varsa geride,
Bütün sevinçlerim, allı pullu gemilerde gizleniyor.

Sen gidince yelkenler sırılsıklam
Dümeni kırık, yapayalnız bir dalgayım.
Ne çok ağladığımı ben bilirim ancak.
Bilmediğim, nedendir bu kaçışlar.
Nedendir küçük balıkların sırra kadem basışı?

Şu tabelasında Deniz Kızı resmi olan,
Şu hep kulaklarımı yırtan hırıltılarla
Pencereme dolan,
Arabesk nağmelerle nara atan çığlıklar bile,
Şimdi halay çekerek giriyor arsızca dizelerime.

Bir gül derin sularda üşüyor sen gidince.
Her gül, dilinde yanık bir türküyle sazları sürüyor.
Bir avuç beyaz köpük,
Ve yine düşüp düşmemekte kararsız
Yorgun dalga artıkları
Yanıp tutuşuyor ıslak kum taneleri arasında.

Hep hüzün oluyor hep maviyle dertleşiyorum sen gidince.

Sen gidince sevmeyi unutuyor kumrular.
Bir çift balık, zıt kutuplarda dolaşıyor.
Boşuna değil bütün yazdıklarım aslında.
Aslında sana yazamadıklarım;
Dayatmadır bütün ayrılıklara, kırgınlıklara,
Yunuslara, balinalara, nesli tükenen zenginliklere
Ve ölüme ve hasrete açılmayan yelkenlere dayatmadır.