aynı göğün yüzüydük

şimşek şimşek yarılırken bulutların kabaran sancılarında

bir tek dalgalar yoklardı kulaçlarımızı

çarşaf denizlerin uykusunda



çiğneyip geçerken çukur kaldırımları

savruluyorken üzerimize kirli bahçelerin portakal çiçekleri

dere yataklarındaki pembe zakkumlara dokunurken anladık

derimizi kabartan ihanetleri



ve bilirdik ki biz

çoğullaşınca düşler

filizler toprağa sürülürdü

yırtılınca mavi

gri dumanlar çekilr

tomurcuklar çiçeğe yürürdü



kırılırken körpe bir dal

içine akarken kesikleri

cebelleşiyordunuz bir çamur arenasında

çoktan kirlenmişti çocukluğunuz

nikotin bileşenli anason kokularınıda



oysa elleriniz en çok yüreğimiz kadar uzaktı gövdemize

ve hala çaylarımızda eriyordunuz şekerimizce

yüreğimze depremlerle iner

ve biz gibi yığılıyordunuz topal taburelerimize



lambaların ışığı güne devrildiğinde

bir gece vardiyasında uyku kadar hayatken gözlerimize

denizlerimizde bir palet bile değildiniz

yüzümüze kehanetler çarparak gittiğinizde

sırtınıza ünlemler sıkmıştık

acıların militan kimliğinde



balçık kokuyordu yüzünüz

kir pas içindeydi anlınız

ve

makiler kadar bodurdu ütopyalarınız



bak gün doğuyor

gün doğuyor yine

bir çocuk telaşında

bir anne şefkatiyle

ve biz yürüyoruz

utancınızla büyüyor gün

tozuyorsunuz kösele çarık diplerinde

süpürüyoruz gölgenizi

süpürge saçlı çalı diplerine



hasan polat/anamur