bıçak ağzı yokuşlarında emeklettin

zımpara taşı gecelerinde kanattın çocukluğumu

toyluğumu ezdirdin varoşlarına

taşının toprağının altınlığında

sefaleti palazlandırırdın kaldırımlarında

ekmeğe aşka ve suya uyanan kent

ne kadar ezdin

ne kadar ağır geldin bana



payımıza ölümler düşürdün

paydamızda yıkımlar



sokaklarını mülteci gezerdik

dipçiklerin yoklardı dişlerimizi

tankların yürürdü etimizde

faşizanca ezerdin düşlerimizi



bir ömürlük yürümüştük yollarında

bin ölüm voltaya duruyordu bulvarlarında

sahipsiz kaç ölüme daha analık edersin

kaç zulümü daha ninnilersin kollarında



kaç gece ayartılır

kaç dalga vurur sinsice

sevdamın yorgun kenti

bu ne kadar gider böyle

söyle şimdi

haydi söyle



traş edilirken yedi tepe

üryan kalırdı mahçupluğum

giyinirken kancık akşamlara

boncuk boncuk dizilirdi mahpusluğum



şimdi kaç bildiri okunur anfilerinde

zuladan kaç kağıt tutuşturulur elden ele

zil zurna açlığa

körkütük sarhoşluğu da ekledin ya

yuh olsun

yuh sana



son tramvay göçtü

son yolcular dağıldı çoktan

son vapur dalgalara teslim

karanlığa giyindi gece

çığlığını boğdu hiç yoktan





metelik bulvarlarından

metrelik meydanlarından

metreslik rüyalarından uyan

uyan bir sabah vakti

uyan da

göm zulandaki esareti





sen sevdamın yorgun kenti

kaldır başını

haliç ten süzülsun gemiler

haydarpaşa dan yürüsün trenler

bak gece içine çekiliyor

kışlar gebedir baharlara

karanlık kırılmaya başlar birazdan

hazırla kendini yeni şafaklara



vur kederini yollara

yeniden yaz kaderini

sil baştan doğur

doğur beni

yedi tepen ormanlara bürünsün

yeniden giy yeşillerini





hasan polat