ah seslerine açıyor tüm gonca güller
ve en/gereksiz yalan sürgünler




şehadetler zinciriyle geçiyorum v/ah(a)larınızdan
elimde soldurulmuş tohumlar
...serpe serpe
ç i s e l i y o r u m
geçtiğim yollardan...

yeni yetme
kaytan bıyık askerler emanetsiz/lere ah seslerimiz
goncalar yok artık
son güller açıyor bu günlerde

saçaklarda asmalar yok
mor üzümler de
demirden gülünç kurşunlar sarkıtılıyor
şarkılara türküler ekleniyor
gözlerime a c ı/yorum...

denizlere bırakıyorum yerini kara(yazma)ların
limanları yok gemilerin
zaten bütün gemiler d a l g a l a r a kapılıp gider
kıyılara vurulur sesleri
ne kadar saklansa da ey/vahlar... duyarım

sonra analar yoksun olur, oğullar yosun
yüreğimin tırmaladığı bu kulaklar
kalbimin gözleriyle aşınmış bu eller benim mi ellerim
yok tanımıyorum, henüz tanışmıyorum


II-

nasır içinde bu avuçlar
yoruldu yoklar
bakmayın ne olur, kızarıyorlar


III-


şimdi
kıyıdaki balıkçıların umutlu vira seslerini dinlemek istiyorlar

elinde bitmiş şarap şişesiyle içer gibi yalpa yapan ayyaşın eksik şarkılarını

sevgilisine "seni çok seviyorum" diyen adamın yeni yalanlarını

kutlamak istiyor oğlu askerden gelen bir annenin yanlış telefonunu

vakit kaybetmeme telaşındaki iki yaşlının üstüne sıçrayan çamuruna
kolonyalı mendil uzatmak istiyor...

bütün simitlerini satan simitçinin s o n iki simidi neden ayırdığını sormak istiyor
anneleri kurtulan kardeşlerin evi yerinden hoplatmasına uyanmak istiyor

ç ı ğ l ı k çığlıklarını bir bebeğimiz daha olacak diye sevenlerin
yeniden evlendikleri günü görmek istiyor...


duyuyor
görüyor
avuçlarına bakıyor



duymak ve görmek avuç a v u ç / l a r ı n d a