3
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
1247
Okunma
Öyle bir sardı ki içimi
Tek bir ışık bırakmadı ümitlerime
Oysa ben severdim karanlığı,
O da beni..
Öyle bir alışılmışlıktı ki geceye
Işığı gördüğümde kapatırdım yüzümü
Işık umuttu, gerçekti, sıcak ama uzaktı..
Gecenin ayrı bir samimiyeti vardı
Adını bile koymuştum;
’Kayboluş’
Hep kaybolurdu umutlarım karanlıkta
Herşeyiyle beni kendine çeker,
Yutardı ümitlerimi..
Ama yine de dostumdu, vefalı..
Boşluğa ellerimi uzattığımda
Hafif bir karamsarlık alırdım o boşluktan..
Dostumdu benim, vefalıydı
Ne verirse versin yüreğime, işlerdi soğukluğuyla..
Üşürdüm, ürperirdi iliklerim bile..
Ama ben hala karanlığımda, başbaşa..
Yıldızlar düşerdi gözlerime bazen,
O zaman iyi bakardım insanlara..
Gözlerim kapandığında açmak gelmezdi içimden,
Kapatsamda karanlıktaydım,
Açsam da..
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz
