-sessizlik-
çoktan uyutmuş gece kelebeğini
karanlık yutmuş dağınıklığın tozunu
perişanlığım unutmuş
odanın aydınlığını…


//Yitik bir ezgisin sadece,
Tüketilmiş ve düşmüş, gözden.
Düşlerinde bir çocuk hıçkırır
Gece camlara sürtünürken;
Çünkü hiç bir kelebek
Tek başına yaşayamaz sevdasını,
Severken hiçbir böcek
Hiç bir kuş yalnız değildir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk iki kişiliktir.
ATAOL BEHRAMOĞLU///


//Kent! işte orda! ölü doğmuş kelebek;
gibi kanatlarıyla varoluş seni bekler...
lime lime sesiyle, âh, el bebek gül bebek
büyütülüp bugüne getirilmiş sözcükler...
şimdi artık bir camın arkasında, eprimiş;
işte orda! öylece, iğnelenmiş olarak;
âh kent! acılarını sözcüklerde hep geviş
getirip sır oluyor aynalara...-ve kurak
evleriyle pörsümüş, varoşlarıyla rate
bir kent müsveddesi bu! harelenmiş, cıvımış
kanadıyla bulanık ve nedense degrade
sokakları yol yol akıyorken, âh, rüküş

aşklarıyla bu kentler! ..-ve elbette bu yanı
gösteriyor aynalar: geçmiş zaman hayvanı...
ÖLÜ KELEBEK SONET Sİ - HİLMİ YAVUZ//


Ne kadar sade,ne kadar hoş,adeta tek nefeslik bir şiir.
Sesiyle,sözüyle,fon müziği ile keyifliydi.
Emeğinize,yüreğinize sağlık.
Tebriklerim çokça hemşehrim,kardeşim.
Selamlarımla.