çok şeyi eskitmişim
zamanından çok önce yaşanmış tüm gerçeklerim
acele etmişim bedenimi çürütürken bir sedirde
alnımda altıpatlar bir kader beslenmiş
yaralanmışım

sıksın diye boğazımı vargücüyle yetinen kanlı eller
savunmasız kalmışım öylece


ben acımışım acımamışım, kime ne ?




dardayım;

kendimden herhangi bir kaçışı kesmiyor gözüm
kanımda zaman ılınıyor
yere bakan ,
utanan ,
sıkılan bu biçar halimi hiç sevmiyorum


hiç gidilmemiş kadar uzağa gitmek için
yetiyor kapamak yorgun gözlerimi

her cümlem zedeliyor bıçkın olup yan çizenleri
her lafımla yıkılıveriyor kibirden duvarları birilerinin
kimin ne olduğundan çok nerde olduğu önemsenince
pek söylenecek söz de kalmıyor aslında...




örseleniyor öfkem sıksık
kabuklarından sıyrılı veriyor kaçak yanlarım
elimde ufalanıveriyor yalnız kalınca yıldızlar
ay kaçıyor gözlerime

gökyüzünü kendime hürriyet saydığımdan beri
silah sesleri sancılarıma değmiyor


bir yüzüm her zaman karanlık
her korkum çırılçıplak
garipsendiğini bile bile sızlayan acılarımın
hamdettiriyorum genç yaşımı ölmediğime



daha çok seviyorum kırıklarımı
ikinci el kalpler günah çıkarıyorlar
sökülürken gerçeklerim onların doğrusunda
sesim yasaklanıyor



inadına kendim oluyorum yeniden
inadına çığlığım avunuyor düğümlü boğazımda


yüzünde çamuru makyaj saymış
birkaç yalanı ibadet bilen işkembeden insanlara inat





Yine ben, ben oluyorum

yine ben , ben oluyorum...






değiştirsenize ?






.


GG