gölgesi bana bulaşmış itlerin soyundan geliyorsam kesin bileklerimi
şiirlerimi okumayın
durun ve dinlenin biraz
dilinize pelesenk edin mehtaplı şarkıları
ay nasılsa parlayacak az sonra
ezberini bozacak karanlık tanrıları





ölüleri severken bile sevemedim ölümü
unutmadım içime düşürdüğü kapanmayan o gözü
şimdi diyorlar ki bırak sen sazı sözü
dayan da gel
boyan da gel
gel yeter
bilmezler ki hepimiz birer ölü seviciyiz
ölürken bile kursağımıza yapışır sevincimiz





kaktüse öldürmeyi ben emrettim
üzerindeki çiçeklerin naifliğine sebep bu
ezberledim gece çıkılan yolculukları
güzergahıma diktiğim tüm alıntıların sahibiyim artık
açık sarı bir özlemse üşüyen
ezin içimde uç veren çok başlı sancıları
yükselttiğim eşikten hissetmem ağrıları





eyvahlar olsun
binlerce kez öldürdüm onu
içimdeki tanrıdan sakladım mutluluğu
sonsuzluğa açılan kapıları zorluyorum hayatın mim noktasında
yüzünün öte yanında neyi saklar bu insanlar
burası utanç müzesi değil
hele hele ağlama duvarı hiç
kimin boşluğunda dönüyor dünya
yanlış zamanlara yaslanıyor ustalar





şimdi gidiyorum
kaktüsleri sulama vakti
işaretledim kaldığım yeri









sevgi dündar/eylül2012