Bakma çocuk!

Göremem bakışlarının toz pembe rengini

Siyaha bürünmüş, is kokulu kirlenmişliğimde

Kaybettim renklerimi, bulamam…



Dokunamam el değmemiş hayallerinin mahremine

Umutlarını söküp alamam sol yanından

Satılık mutluluklara yelken açamam çocuk

Ortak edemem saflığını

Alacakaranlık günlerimin matemine



Fotoğraf karelerine hapsettiğim

İyot kokulu deniz manzaralarını

Her içime çekişimde

Berrak teninin sıcaklığında kavruluyorum şimdi



Elimi uzatsam tutar mısın çocuk?

Tutma…

Çıkmazlarımda kaybedemem seni…



Gecelerin bohem yalnızlığında

Gülüşün asılır gökyüzüne

Geçici bir huzur kaplar benliğimi

Sonra kayıp düşersin

Adı konmamış bir kasabanın

Bilinmeyen saatsizliğine



Hüznün zifiri karanlığı hüküm sürerken gecemde

Işığım ol desem gelir misin çocuk?

Gelme…

Kederin ateşinde yakamam seni…



Sonbaharların yaprak dökümüdür

Yeşeren ümitlerin sararması

Büyüdükçe, sırtını dayayamazsın hiç bir bedene

Ve bulamazsın başını koyacak sıcak bir göğüs

Nemli gözyaşlarının buğusunda kaybolursun...



Büyümek ister misin çocuk?

Büyüme…

Günahkâr geleceğin uçurumundan atamam seni…