Yaşımdan
on-onbeş yıl geride
hissediyordum kendimi,
çok gençtim,
ya da genç olmak için
çok geçti…
Yaşıtlarım iş güç sahibi adamlar
evlenmiş,
çoluk çocuğa karışmış,
bazıları aynı kadından sıkılmış,
yeni bir kadın bulup yeni çocuklar
yapma peşindeydi,
konut kredisine girmiş,
giderek yaşlanıp kilo almışlardı,
bense tığ gibi delikanlıydım,
ancak bir sorun vardı,
asla olmam gerektiği gibi değildim,
bebek bezi peşinde koşmak,
emziğin ne kadar pahalı olduğu,
umrumda değildi,
en yakın arkadaşlarım ben doğmadan
on yıl önce ölmüştü,
miras kalan kitaplarıyla
idare ediyordum,
yaşıtlarım,
asık suratlarını gülümsemeye iterken,
ben kahkaha atıyordum geceye,
onlar ekonomi diyorlardı,
ben hayat,
onlar politika diyorlardı,
ben mecbur kalmadıkça yapılacak ve konuşulacak iş değil diyordum,
bakıyorlardı yüzüme,
şaşkın,
ölü balık gözleri çürümüş,
duyarlı olmalısın diyorlardı, uzaydan mı geldin?
seçenekleri sen belirlemiyorsan, özgür değilsin diyordum,
özgür olduğuna inandırılmışsın…
susuyorlardı yine,
beş dakika sonra benzine zam gelmiş
diyordu içlerinden biri…
asılıyordu suratlar,
konuşacak fazla şeyleri yoktu,
sıkıcı insanlardı,
ve aile kurmaya ihtiyaçları vardı,
güçlü olmak yalnız olmaktı,
dayanabilmekti çok gecelere,
yine de mutluluk konusunda
samimi olduklarını inandım,
çünkü onlar gibi,
sizler gibi
asıktı
gülmeden
önce
yüzüm…