Mesafelerin ne ehemmiyeti var,
Nereden bakarsam bakayım seni görüyorum.
Amsterdam, Prag, Nazım hatıratlı Moskova...
Ne yazar neresi olmuş, Ya Pekin diyeceksin?
Yok, evhamlanma...
Uzaklıklar dayanamaz beynimdeki koridora.
Gelmiş geçmiş en derin yarayı deştin bugün;
Senden uzaklaşmak için vurmuştum yollara.
Olmadı! Yollar kesmedi senin anımsatıklarını,
Uzağım, olabildiğnce; kaçıyorum belkide alabildiğince...
Bilemezsin, anlayamzsın, göremezsin; belki mutlu
belkide huzurlu...
Değil! Hiçbirisi, hiçbir şey! Aklımda geçen sensin sadece.
Eskisi gibi takılıp kalmıyorum bir yere, bir şeylere.
Umut etmiyorum, heyhat, hep bildiğn yalnızlığımıda
Umursamaz oldum.
Dün yalnızlığımı bir kadehe doldurdum.
Kimsesizliğim, çaresizliğim fondip oldu kadehlerde.
Ne yalan söyleyeyim, seni gözlerim aramadı değil,
Yoktun! Belli ki unutmuştun... Belki sende umarsız,
Kimbilir, bir şişede beni içtin?
Gördün mü, yokmuş yalnızlığın ve mesafelerin önemi.
Belki de sen bana dün bir bardakta ömür biçtin?
Ben dolaşırken amsterdam kanallarını başı boş,
Sarhoş!..
Sen acılarını rakı diye içtin.
Acımasız olduğunu biliyorum gurbetin , yolların.
Sen de bilirsin, yol hayallerini, bilirsin bir yudumda çekmeyi.
Bilirim, mezen bir duman sigara,
Yok yok... Fena olmaz bir dilimde elma.
Uzakta ben de öğrendim sana son defa gülüp, "elveda" demeyi!
Bakma mazlum oluşuma, aldanma çocuk yanlarıma.
Kanıksadım bir yudumda içmeyi anılarımı.
Uzun yollara aldanma; yanıltır, bugün "hoşçakal" tüm sevdalarıma.
Karanlıkta ürkmediğini bilirim, korkmadığınıda...
Zavallı, çaresiz olmadığını farkedeli uzun olmadı,
Tanırım, yırtıcılığını bir kaplan timsali.
Dayanamazsın bana,
Bir de uzun yollar olmasa?
Ali BEKTAŞ/22 Haziran 2012/ Amsterdam