Şu akıl nimeti ki, Rab’bimizden hediye
Kulum hakkı batıldan, bir bir ayırsın diye
Yanlış yapar illada, gafildir insanoğlu
Unutur Mevla’sını, çözemedim ne diye

Şu iman nimeti ki, Ya İlahi bu ne hoş
İmandan mahrum yürek, kuru bir çöl içi boş
Unutma her anında, sana hayat vereni
Zikreyle seher vakti, Allah Allah deyip coş

Şu Kur’an nimeti ki, bu ne büyük bir kitap
Alemlerin Rab’binden, biz kullarına hitap
Her iki cihanda da, dilersen mutlu olmak
Hem oku, hem de yaşa, al kendine muhatap

O Resül’ü Zişan ki, aman ne büyük nimet
Sünnetine sarılan, asla duymaz nedamet
Mahşer günü umuttur biz günahkâr kullara
Şefaati olmasa, bize hayal selamet

Ne büyük nimettir ki, Resülüm’ün varisi
O’na intisab eden yener adi nefisi
Nefsini yenen bir kul, geçer yalan dünyadan
Tatlı olur her sözü, nurla dolar sinesi

Beşik-mezar arası, değil Rab’bin vaadi
Cennetindeki hayat,çilesiz ve ebedi
En Sevgili orada, orda Hak’kın cemali
Bunca nimet yanında, süfli dünya ne adi

Yeter be Hüsnü yeter, sakın etme şikâyet
Şunum bunum yok deyip, isyan etme şükür et
Şükür sade dil ile, hamdolsun demek değil
Bedeninde şükretsin, eksik etme ibadet

Hüsnü Önder