ÖZLE/ME/DİM KADIN...(!)

şimdi..!
ihanete yazılmış mektupların arasına iliştiriyorum saclarını
’’biz’’ olmak için cok gec bir adın kalmalı geride
ayrılığın ’’pimi’’ cekıldı kadın..!


ayrı dünyaların insanlarıydık demişsin ayrılırken
o zaman aynı dünyada nasıl nefes almayı başardık
artık..!
sevmek için cok gec kadın..!


aşk dudagıma yapışan bir zehir şimdilerde
panzehiri bulunamayan
yokluğunda ..
tadı damagımda kalan
ölümcül bir virus gibi damarlarıma sızan
tenın kokusunu
anlıyormusun kadın..!


yokluğun kactı gözbebeklerime
her yer siyah alabildiğine karanlık
renk körü’yüm şimdilerde
gör/me/sen de olur kadın..!


namluma göz sürmesi cekiyorum
meşru müsafa hakkımı kullanıp tetiğe ilk ben basıyorum
ellerim itaat etmiyor artık
katli vacip bu aşkın
duyuyor musun kadın...!


haykırmak istersin de hani,
kelimeler sese dönüşemez bir türlü..
işte öyle bir şey
"ölmek" anlıyormusun kadın ..(!)


affet bu gece cok ölesim var
bagışla beni kadın..!

Ibrahim Yılmaz