Sen hep salaş yanlızlığın o en berbat zamanlarında düşün beni
Mutluğuma alışık değilsin bilirim elime tutuştur kalemi kafi
Ölümle kankardeşliğin öyküsünü dokurum bu aşkın tüm dizelerine
Ağlamayı becerem ama hep ıslaktır
Gecenin koynunda kalemimin ucuna denk gelen öznem
Korkarım incinirsin müsadesi olur da terbiyemin tutamam dilimi
Hem sensizliğin ağır geldiğide yok ...
Asi bir yanına denk gelmezse gülüşün dokunmadığı yanlızlığımın
Taşırım yüreğimin en asil köşesinde azalan umutlarımdan kalma sancını

Senden sonra sırra kadem basmış saatlerim var benim
Mezarlığa bir gül eker toprağını sularım aşkın o saatlerde
Bir hazin nakarat dökerim dilimden diclenin kıyısında
Fırata bırakırım solumu deşipte sıyrılıp geçen ağıtları
Ama aramızda kalsın sevgilim
Ben bu şehri içinde sen yokken hiç sevmedim
Senden önce de yalnız iki kez sevmemiştim
Bir ahmet arif bir de mehmet uzun terk edince bu şehri

Sana dair hatıralar zamanın koynunda şimdi
Adı konmuş mazi hiç bu kadar yanmamıştı
Ve bu kadar zulme maruz kalmamıştı
Seni her hatırlayışımdaki o özlem duygusu
Cehennemde olsa adı bir kelebeğin ömrüne sığdırarak aşkı
Yaşardım seninle yalnız yürümeliyim diye sıratı

Şimdi benzimde kendini eleveren o amansız sızı
Seni içime saklamamı ve kendime yasaklalamı başarabilecek mi
Ayrılık ansızın da belirirse eğer sensizliğe ilişen tüm kimsesiliğimi reddediyorum
Derince bir of çekiyorum parmaklarım arasında ömrü sonlanan sigaralar
Ciğerlerimde anason kokusu
Uyumalıyım artık
Bu düşümde seni gördüğüm en son ölüm uykusu