Bak Piya...
Susturamıyorum işte
bu kuraklıkta sana susamış yüreğimi...
sen bana susarsın...
bahar beni pas geçer...
sen bana susarsın...
tutuşur içimdeki çeper...
bütün Eylüller aklanmıştı oysa
sen konuşurken...
ölü bir suskuya büründü şimdi
rezil rüsva geceler...


Konuşan ben değilim Piya...
bana kalsa çıtım çıkmaz
ay bile duydu o karanlıkta...
bir tek senin yüreğin duymaz
senin bu sessizliğin inan sevdaya sığmaz!


Dünya kendi ekseninde döner
adı gün olur...
ben senin ekseninde
adım divane...
yuvarlanıyoruz işte böyle döne döne...
nasılım diye sorma lütfen Piya
dünya nasılsa ben de öyle!


Tek bir sözcüğe sığdırmaya kalksam seni
adına su derdim...
aşkı tarif edemiyorum ben Piya...
sen deyince iplik küpelerim geliyor aklıma...
Serin bir yaz gecesi uzanıp toprak dama
yıldızları sayabilseydik keşke Dersimde...
göğün yüzü böyle kara değil oralarda Piya...
inan bana!...


Seni yitirmenin sancısı çok ağır be Piya
öyle ki; dünyayı sırtıma yüklenmiş gibi!
ağır bedelleri ödediğim çok oldu lâkin
yokluğunun bedeli bir b/aşka Piya
çok başka...


En sevdiklerimizi bir gün yitireceğimizi
biliyorum Piya...
zamanla unutursun diyorlar bana...
oysa bilmiyorlar Piya...
ömürde kaç kez yaşanır ki böyle bir sevda?
kaç kez yanar ellerin bir çift gece göz avuçlarında
kaç kez düşürürsün ellerinden
kaç kez yüreği buz olur sevdalının?
bizim oralarda bir kere Piya...
sadece bir...


Bak Piya...
kendime hakim olamıyorum kusura bakma hemi?
bırak yüreğim konuşsun
sen yüreğini tıka...


Şimdi gideyim Piya...
konuştukça kesiliyor soluğum...
dışarısı toprak kokuyor bugün
sanki gelmişsin gibi
bu köhne kent sen kokuyor...
yine geleceğim Piya
yine...
sen gelmedikçe...
şimdi çekeyim kokunu ciğerlerime...
varsın tuzun yaksın Piya...




S.G