sizin begonvillerde gördüğünüz renk
aslında benim düşlerimden taşan
buruk pembelerdir...
hiç kolay olmadı Afitap Hanım
mutlu görünmek gibi bir mecburiyetin
saçak altlarında besliyorum ikizimi
sizi sadâkatime inandırmak gibi
bir çabadan da haya ederim...
üç günlük hayata yaydığım
andaç bir hatıranın ne mağlubu
ne de zaferine saplansın gözlerim isterim...

hani günlüklerinizde düşük cümlelerle kurduğunuz
değişen mevsimler gibi
biz de zamanın eli bağlı esiriyiz
aydınlık adınıza adaş bir mahlas sadece
Afitap hanım
bilseniz de bilmeseniz de
hayatın vazgeçilmiş süreğiyiz


benimse...
rengi kaçtı tırnaklarımın işte
yırttığım gecenin kabuklarını tekmeleyerek
’ah ulan ah’ diyorum
yıldızlara atfettiğim sevda türkülerinin güftesine
pişmanlığımın öyküsünü sürüyor
ellerimi dizlerime vuruyorum
ve dilimde yürüyen fiillerde n/isyan naralar
vura vura çürütüyorum göğsümü
yama tutmaz yaralar artırıyorum
yanılgılarımın ocağında ikindiden kalan
ölü kelebekleri yakıyorum

Güneşi gençliğimin üstüne unuttum diyerek
Tüm mavilerimi yaktım
şart değilmiş nezaket Afitap hanım
şart değil zerafet
nasılsa son şafakla beraber battım
bedenimle beraber yaşlandi hislerim
senin gibi...
istesem de artık
hiç bir şeye kafa yormuyorum
lakin
hayatın tüm sayfalarını kapattım




Faruk Civelek