Olmaz ki, böyle de yazılmaz ki Lia

Biz de şairdik şunun şurasında

Çizilmeden karizmamız di mi ya:))


Efendim şaka bir yana, Şair Devrim Tülay'ı henüz tanıdım ve bu kadar derin şiirlere imza atmasına hayran kaldım.

Devrim'in şiiri bir onulmazın sesi: Naif kırılganlıkların , hüznü kuşunî şarkıların melodisi adeta. Derinlerden bir yerlerden bizi

çağıran bir ses bu.Aşkın büyülü türküsünü söylüyor şair.Bunu yaparken kâh cismanî aşkın karanlıklarına, kâh ilahî aşkın nuruna

götürüyor okuru.Işıltılı bir şiir bu.Kadın şairlerde eksiklik olarak eleştirilen "derunî içlenmeler" Devrim Hanım'ın şiirinde gani.


Daha, başlıkta tılsımlı bir sözcük şiirin işaret fişeği olmuş: "Lia"

Doğu dillerinde karıştırmadığım sözlük bırakmadım; ama ne mümkün anlamını bulmak.Google hazretlerinin ekşimiş bir sayfasında

sadece "cömert" anlamına geldiğini okudum.Batı sözlüklerinde "Kadının ilk adı" gibilerinden bir tercüme var.Ama bize bu sözcüğün

karşıladığı anlam da gerekmiyor.İçimizde uyandırdığı o hüzünlü haykırış yetiyor esasında. "Ah lia, yaşayamadık aşkımız doyasıya"

demek geliyor insanın içinden.Bana göre , şair bu sözcükle imgelerindeki cismanî aşkla Allah aşkını harmanlamış.Zaten şairin

tasavvuf ehli ,dinibütün, iflah olmaz bir kronik muhalif olduğu göz önene alınırsa , mezkur harmanlama daha da iyi anlaşılacaktır.

Yeni dönem İslamcı şairlerde gördüğümüz tipik Arap-Fars çorbası dile yüz vermiyor Devrim Hanım.Hoş kullanmasına kullanıyor

Doğu menşeyli sözcükleri ; fakat onlara öylesine ihtiyatla yaklaşıyor ki "laf olsun" babından dolduruşlara getirmiyor şiirini.

Devrim Hanım, şiirini usta bir mimar gibi kurguluyor; tesadüflerin maharetine güvenmiyor.Sırlı bir aynanın asla öbür yanına

geçirmiyor okuru.Yumuşak dokunuşlarla "tam algılanan anlamı" ters çevirip bizi orta yerde bırakıyor.Okur da anlıyor ki, şiir salt

şairin işi değil, ortak anlamı bulup genişletmek için şiiri yeniden yeniden okumak zorunda kalıyor.

Şairin tam da "kalbi kırık bir yeşilçam aşkı" anlattığını düşünürken, sözcüklerdeki ses büyüsü , bizi bir ulu dergahın önüne

getiriyor.

Bu hayal pazarında okurun kaybolacağını hesaplayan şair, neden sonra araya bir iki bilindik somut öğe (Dicle)

sıkıştırarak:"Korkmayın erenler hâlâ yeryüzündeyiz."demek istiyor.Şairin bir çok şiirinde geçen "ölüm temi" bir bitiş , yok oluş

değil, tam tersine Mevlana Hazretleri'n işaret ettiği "ŞEB-İ ARUS" (DÜĞÜN GECESİ) ritüeline tekabül ediyor.Bakmayın siz, ara sıra

"dokunuş, buz, yanak,vs." dediğine ; bence şair, insanları tanıdığı nesnelerle tanımadıkları bir dünyaya yolculuğa çıkarıyor ve

bunu da başarıyla yapıyor.

Hülasa bendenizin fena halde kıskandığı bir şiir yazdığı için şairi şiddetle pretosto ediyorum:))

Ve şiirinden öpüyorum.

Teşekkürler can, iyi ki varsın:))