En derinde bıraktım bileklerimden geçen intiharlarımı
Hani uyuyorsun ya sen!
Rahatsız etmeyeyim dedim sevgili
Bilirim ki çığlığım yüreğindeki uyuyan çocuğu uyandırır...

Sığınaklarımı yıktım ayrılığın ertesinde
Sen olmayınca yatacak yerim,
Yiyecek aşım,
Sevecek bir yüreğim olmasın sevgili
Sen olmayınca her şey anlamsız çünkü...

İstanbul boğazı kadar büyükken sevdam
Kuruttun yüreğimi
Şimdi hem nefessizim
Hem de kuru ve en önemlisi ’sensizim’...

Susturdum bütün gözyaşlarımı
Bilirim ki ben ağlarsam şehre yağmur yağacak
Ve gökyüzü rahatsız edecek seni
Oysa kıyamam senin huzursuzluğuna

Evet ağlıyorum,içime akıyor gözyaşlarım ama...

Ayrılığın ertesinde aklıma yenilen damarlarımı durdurdum
Öyle delice akmak istiyordu ki yüreğine
Ama yine seni düşündüm ben
Sana akacak kanım bile zorlardı tahammülünü...

Şimdi o koca şehir bile sustu uğruna
Neymişsin be sevgili;
İntiharı bile erteledim,
Deli akan bir kanı susturdum damarımda...