Sabahın ışıkları vururken evinin camına
Giyerdi gömleğini fiyakalı ceketi omzunda
Siyah saçları taralı kaytan bıyıkları burulu
Parke taşlı sokağın köşesindeki ahşap evde yaşardı
KABADAYI


Kaçırırdı bakışlarını çekinirdi mahalleli
Haksızlığa tahammüllü yoktu deli eserdi yüreği
Yiğitti mertti korurdu herkezi
Hani, karşılıksız değildi mahallelide severdi
KABADAYI’yı


Hayatında yaşanmış onca hatırada
Öksüzlüğün çırpınışında yitirmişti korkularını
O seçmemişti kaderini
Kahpelikler de gizliydi yaşanmış yıllarda ödediği bedeli

…..


Sokak çeşmesinin yanındaki eve yeni taşınmıştı
Afeti devran işvelimi işveli ince belli geniş kalçalı
Salına salına yürürdü deli ederdi insanı
Rüzgârda savrulan saçları


Göz koymuştu bıçkın delikanlıya
Çapkın bakışlarla süzerdi gamzesinde gizli baştan çıkaran gülüşleri
Baştan çıkmıştı bir kere sevdalanmıştı
KABADAYI


Çatık kaşları aralanmıştı tebessüm gizlenmişti gururunun ardına
Hiç tatmamıştı vurdulu kırdılı hayatında aşkı
Sevmişti be,
Sevdalanmıştı deli esen yüreği
İlk defa hayal etmişti mutlu bir yuva kurmayı


Yine yüzleşti bir sabah bıkıp usanmayan kahpelikle
Ömrünü paylaşacağı kadın yoktu artık o, evde
Sonradan öğrendi yüreğini yakan acı gerçeği
Gecenin bir vakti kaçmıştı pavyondaki zengin sevgiliye


Küskün bakışlarından belli
Ömründe tatmamıştı böyle bir kahpeliği
Omuzlarında değildi artık külhanbeyin elindeydi ceketi
Evine girdi tek bir ses duydu ahali


Ve
Artık mahalleye değildi aşkına KABADAYI …



Serhat BİNGÖL 06/09/2011 Ereğli