---


Çek kökümü toprakta ama toprak olmak şartıyla
Çok önceden bir dal düşmesi azize, kan üşümesiyim


Şimdi sana bir şiiri bozarak hoşça kal diyorum Azize
Liflerime döktüğün asitten ölmemesi için karıncaların
Bütün yanan pervanelerin senfonisi üstüne yemin
Avuçlarında sakladığın kelebeklerin, ölü penguen fosilleri üstüne-
Arkamdan ağlayan dinsiz ikonlar üstüne yemin
Bu şiir son kez çapraz tarayarak saçlarında
şiirin kan lekesi üstüne göz bebeklerimin
Külle yıkadığın beyaz ellerinin üstüne
Sırtımda unuttuğun iki ağlak göz üstüne
Üstünde atladığın esmer bir ceset üstütne
Tarla farelerinin kutsadığı isimsiz mezar üstüne
İlk sen at diye toprağı üstüme...


Şimdi ölmek vardı ya ah gurbet
Bir şiiri bozarak mı çivilenir şair ayaklarından Azize
İmge liğmesi doğranmış dilin kilitlendiği
Sus tarihinde yitirilmiş güzler üstüne
Açık baktığım bir kitabın yırtılmış çığlağı üstüne


Adım üstü çizilmiş bir ey vuslat
Satılmış hayal eskisi, kadınlar üstüne
Verin yüzümü gideceğim, ökselenmiş kuşlar üstüne


Sana bir şiiri bozarak hoşça kal diyorum
Bıraktığım yerden değil, tam başladığım yerden*


Kuma gömüyorum yüzünü, adını asıyorum güneşe
Satıyorum ruhumu bir kör bedeviye
Düşümü sana bırakıyorum, bir hayalin bile yok artık
Sana bir şiiri vurarak hoşça kal diyorum
Tam da doğduğun gün...
---
İyi ki doğdun Azize...







Köln/27/ eylül

ENDE