Elinden bıraktı kalemini,masadan sürdü defteri
Anlam yüklemeye çalıştı şeytan ile meleğin işine
Biri yapıp biri bozuyordu...
Kibrin asaletine kapılmış belki,
Belki bir yerlede bir gün...

Anlatmak istediklerini dinlemiyordu kimse
Yalnızlık asildi ve olağanüstü cesaretli
Hep şu zor zamanlarda gösteriyordu kendini
Var olan hiç bir şey memnun edemedi onu
Yok olan her şeye özlem duydu...

Biriken sırlar fazla geldi
Çürüyen bedenini gözledi saatlerce
Ve siyah yaşlar akıttı buğulu gözlerinden
Dudaklarını birbirine bastırıp geri gönderdi hıçkırıklarını
Yaşamıyla mücadele etti bir müddet
Sonra dizginledi kendini ve hülyalara daldı

...

Kaç zaman sonra kalemi hırsla vurdu kağıda
Söylemediği ne varsa yazmaya koyuldu
Ömrü izin verir miydi buna bilmem fakat
Pes etmek kolay yaşamak yorucuydu...