Çünkü derin bir kuyuda ikimizken
sırt sırta vermiş iki düşman olabileceğimizden
şüphelenmemiştim asla.
Kalbimi yanıbaşına bıraktığımda
Öyle emindim ki ona bebek gibi bakacağına
hafiflemiş ve durulmuş hissediyordum.


Güneşi içime akıtmışım gibi
acı verici ve biraz parlaktı hikayesi
kendimim diye söylemiyorum
güzel sever(di)m

bilmem, sövmek günah mı geçmiş zamana
uyuyabilir miyim yine kuş gibi kanadında
cenneti resmeder gibi konuşabilir misin tekrar
büküp dizlerimi dinlerim şafak sökene kadar...


Kelimelerim gövdesine kırbaş yemiş gibi
sızım sızım sızlıyor suskunluğumun her harfi
zihnimde beliren sesler hepsi delirmiş gibi
gazete küpürleri, müzik ritimleri ve daha neleri...

Kavuşamamak üzerine kurulan tüm bahaneleri
beton yapıp döksek sokakların bir ucuna
çıkmazlara uğrayıp bulsak bedenlerimizi
ruhlarımızın adına ’’ ikiz ’’ koysak...


gece tüm ince kalpleri açığa çıkarıyormuş
sonra sıraya giriyormuş dize dize şiirler
sevdaya inanmayanlar, aşka dahil oluyormuş
çarçabuk geliyormuş akla unutulanlar...

O sayfa buruşuk
o sayfa kırışık
o sayfa silik soluk.
Ve ağlayarak yazılan her bir şarkının
en içli dizesine yaslanan saygın bir konuk
Ne diyordu insanoğlu
’’ her şey düzelecek ’’
Hatırla, fonda bir şarkı tekrarlıyordu
’’ hiç bir şey düzelmeyecek ’’


...



02.05 /saat