Hiçbir şehir, İstanbul gibi güzel kokmuyor
Ramazan akşamlarında,
Hiçbir şehir İstanbul gibi Ramazan kokmuyor
İftar saatlerinde,
Çok şehir dolaştım; lakin İstanbul başka
Eyüp, Üsküdar, Ayasofya manevi bir alem
Burada kuş ötüşleri, çiçek kokuları bir başka
Burada taşların kokusu bile tariftir aşka...

Sabahtan başlar telaş, hissettirir kendini
caddelerde, sokak aralarında, evlerde...
camı açık pencerelerden yayılan Kur’an sesleri
ve huşu içinde diz çöken Üsküdar Camileri...
hemen hemen her semtte bir iftar çadırı
ve her birinin kapısı da sanki Arafat meydanı.

Belki, çocukluğumuzdaki iftariyelikler
Omuzda taşınan oruçlu çocuklar yok;
ama ezan seslerini bizim gibi bekleyen çocuklar gördüm
gözlerinde bir şeyleri kazanmanın mutluluğu ile
yarı baygın bakışlı nurani yüzlü çocuklar.

Minarelerden yayılınca Allah u Ekber sesleri
İslambol İstanbul’a karışıyor her zerresi ile
dudaktan damağa yayılan su sessizliğinde;
Müslüman’ı, Musevisi, Rumu,Ermenisi
doğulusu, batılısı, kaçağı, işçisi...

Nefes alışlarım kesilirse bir gün bu şehirde
Rabbime en büyük duam olsun bu sözlerim
’Ne olur Rabbim! Sura üflenildiği gün de bile
bedenim hala İstanbul kokuyor olsun’.
İstanbul 06,11,2003