Birebir kopyasıyım gölgemin.
O da benim gibi karanlık,
Derin ve de anlamsız.

İkimiz de karanlığında aydınlık günleri saklayan bir mizaca sahibiz,
İkimiz de vaz geçmiyoruz rengimizden,çizgimizden,
İnatçıyız anlayacağın,hem de keçi gibi.
Bahtımızda benziyor sonra,
İkimizinki de en zifirinden;kara!
İkimiz de sürünüyoruz sonra,
O kaldırım senin bu kaldırım benim,serseri yansımalarıyız.
Duvarlara da tırmandığımız oluyor zaman zaman,
Engin sulara bile dalıyor hülyalarla,ıslak balıklar gibi çırpınıyoruz kum taneciklerinde.
Bizi ayrılık paklar ya,ne zaman bilinmez.

Parmaklarımın ucunda,bakışlarımın yamacında dur,
Dost dediğin,yaran dediğin,tam manasıyla sensin,
ister bağla ellerini,ister prangalara vur,
Yine peşindedir,bırakmaz,
İnsan gibi değildir,can yakmaz.
Dinler,taşır,kaşır,hiç bıkmaz,

Çok benzeriz dedim ya,bir anadan olmayız.
Aynı süzgeçten geçip,aynı kaba dolmayız.

Tek farkımız var sanırım,
Ben nurunda kaybolur,karanlıkta doğarım,
Sen ki bir gölgesin,nurda hayat bulursun,
Işıklar sönerse ruhum,bil sen de kabolursun.
Siyahın mateminde hislere bürünürüm,
Güneş söndüğü vakit ufukta görünürüm,
Yar ardında sen gibi,durmadan sürünürüm,

Ne çok benzeriz senle,tek sen nefes almazsın,
Çekip efkarını içine,rüzgarlara salmazsın.

Ben nura bahşettim seni,sen onunla bahtiyar,
Onunla paylaşacak,ne çok şeylerin var.

Ben geceye mahkum,prangalı tutsak,
Ne olurdu bir zaman,karanlıkta buluşsak.

Karanlık dostum,yarenim,gel de doğ şu geceye,
Hayat bulsun sözcükler,can ver cümle heceye.

Biz biliriz bizi,biz ki aynı candan doğmayız,
Biz biliriz bizi,biz,heyhat! aynı kandan olmayız...

Bu kardeşlik dar-ı kabirde bitecek,
Yalnız bir yüreğin ruhuna,
Bir gölgenin dostluğu yetecek...




Z.Terzioğlu/8TEMMUZ2011








...