günün ağarmasıyla çekiyorum perdeyi gözlerime
perdem gece nakışlı
türkülerden bozma ninniler söylüyor
beliyorum körpe hayallerimi beşiğe
susturamıyorum


ince bir diken batıyor yazdığım hecelere
nisan güz oluyor penceremde
gölgem ikiye katlanıyor
bağrımda buruk bir sancı
ah benim yağmur meleğim
kanadın ıslanıyor gecede


volta atıyor sokaklarda düşlerim
göz göze geliyorum kendimle
içimde bir umman
binlerce keder koynumda
hepsi ayrı bir dert
hepsi ayrı bela
kırmızı usulca damlıyor avuçlarıma
ellerim kırmızıya bulanıyor


dağınık geceyi görünce
susuyor biçare gözlerim
bitmek bilmeyen kışlar düşüyor aklıma
üşüyorum


yüzüstü kapanıyorum
gördüğüm her mabet önünde
batmayan bir güneş istiyorum


sorma
geceler dokunuyor bana
bir türlü uyanamıyorum
sen olmayınca sabaha


o an
resmini kilitliyorum göz bebeklerime
bakışlarım yorgun
düşüveriyor kirpiklerimin gölgesine
her bakışım
ayrı bir eylül hüznü


ki ben
ufacık bir zeytin dalıyım
azıcık sevgi istiyorum
gökyüzünde payıma düşen yer kadar
suya bıraktığım rüyaların soluğunca
iyi ki gökyüzü var
cennetimi gizlediğim
mavi umutlarımı emanet ettiğim
bak yine
feri yok ellerimin
ay yanığı bir yıldız düşüyor
tutamıyorum


bil ki yağmur meleğim
ben acılarımı
anaların bağrına gömdüm
kırık bir fidan
kırık bir kanat
kırık bir yürek gibi
ve bütün kırıklar
ayrılığın tuvalinde buluşacaklar


olmuyor
anlamı yok sözlerin
aklım başımdan gidiyor yokluğunda
eski bir bohçaya gizlenip
kara bir geceye koşuyorum
bahtımın karasıyla elele
kayboluyorum


tuna nehri kadar yorgunum
ağır yükler sırtımda
uzanıyorum boylu boyunca
yüzümü dönüyorum suya
su
aynı durgunluğunda akıyor
inadına


şimdi rüzgar çalıyor kemanım
yağmur vuruyor cama
sessizliğe yaslanıp
iyi ki dediğim güzellikleri düşünüyorum
keşkeler aman vermiyor
keşkelerim ki ırmak ırmak
hayallerimi boğuyor hırçın sularda
oysa
aşk nazarında hayat çok kısa


saatler gece yarısını vuruyor
alnının tam ortasından
ölüyor gece gözlerimin özünde
gökyüzüm kurak
yüzüm yas ayazında
nefesim çatlıyor sen olmayınca

sorma...